|
Strona 2 z 2
Zasugerowałem jej, żeby skontaktowała się z agencją
pośrednictwa pracy, dzięki której mogłaby sprawdzić,
dlaczego tak naprawdę nie została dyrektorem.
Tydzień później Gloria zjawiła się u mnie po raz drugi.
Powiedziano jej, że jej potencjalni pracodawcy pomyśleli,
iż była na to stanowisko zbyt przedsiębiorcza. Wydawało
im się, że szybko by się znudziła i po jakimś roku
odeszłaby do innej firmy.
Gloria przyznała im rację. Złapała trop i uruchomiła
własną firmę, w której świetnie sobie dzisiaj radzi.
Ba, uwielbia pracować dla siebie samej, kocha wolność
i wyzwanie, jakie niesie to ze sobą.
Nie marzyła o spełnieniu, ale spełniła swoje marzenie.
Jest teraz dyrektorem międzynarodowej firmy — różnica
polega na tym, że firma ta należy do niej.
Zmiana nastawienia nie musi być tak trudna jak awans
na dyrektora. Możesz się na przykład postarać lepiej
dogadywać ze swoimi dziećmi czy choćby ze zwierzakami.
Brian miał psa, którego zwyczajem było robienie
ogromnej kupy na środku trawnika przed domem.
Denerwowało to Briana. By to powstrzymać, stosował
wszelkie możliwe środki — zarówno szeroko
reklamowane, jak i zupełnie nieznane. Wydał prawdziwą
fortunę na różne substancje chemiczne, bramki, obroże
i lekcje dla psów.
Im bardziej Brian się wkurzał, tym większe kupy pies
zostawiał na trawniku. Brian zaczął myśleć, że jego pupil
robi to celowo. Wyjaśniłem mu, że psy często defekują
po spacerze, ponieważ stymuluje on pracę układu
pokarmowego. Zasugerowałem, żeby zamiast unikać psa,
brał go po karmieniu na przechadzkę. Wydawało mi się,
że biedny czworonóg mógł być sfrustrowany tym,
że zbyt rzadko był wyprowadzany na spacer.
Brian zaczął regularnie wyprowadzać psa. Zwierzę
zaczęło się wypróżniać w wyznaczonych do tego
miejscach 20 minut po wyjściu z domu. Dzięki
regularnym ćwiczeniom Brian podleczył astmę,
stracił też dziesięć nadprogramowych kilogramów.
Zaoszczędził mnóstwo pieniędzy na środkach
chemicznych, a jego trawnik przestał służyć za psią
toaletę.
Jeżeli udaje Ci się zmienić nastawienie i zachowanie,
często zgarniasz korzyści, o jakich nawet nie marzyłeś.
Susan miała bardzo nerwowego sąsiada, który w dodatku
budował wielką łódź i szopę. Odgłosy stukania i używania
ciężkiego sprzętu były tak nieznośne, że poszła mu się
poskarżyć. Sąsiad się obraził.
Wkrótce potem Susan urządziła przyjęcie dla
znajomych. Nagle wpadł do ogrodu sąsiad i zażądał
ściszenia muzyki. Zagroził, że jeżeli Susan tego nie
zrobi, odetnie jej prąd.
Susan mieszkała na wsi i miała do dyspozycji mnóstwo
przestrzeni. Kilka razy uprzedzała sąsiada o przyjęciu,
nie omieszkała go również zaprosić. Była to wieczorna
impreza ogrodowa, więc Susan wynajęła zespół muzyczny.
Po skardze sąsiada Susan zaczęła myśleć o tym,
jaki był jej cel. Było nim oczywiście fajne przyjęcie,
postanowiła więc zaprosić zespół do domu i zostawić
otwarte drzwi. Pomyślała, że sąsiadowi musiało coś
w życiu pójść nie tak. Dwie godziny później z nieba
lunął deszcz. Zespół był bezpieczny w środku i impreza
mogła kręcić się dalej. Sąsiad mimowolnie wyświadczył
Susan przysługę.
Kilka miesięcy później Susan odwiedziła sąsiada.
Zabrała ze sobą butelkę wina i powiedziała, że przykro
jej, iż kiedyś go zdenerwowała. Równie dobrze mogła
się wściekać i być na niego zła przez całe miesiące.
Mogła wydać bitwę czy nawet wypowiedzieć wojnę.
Nie zrobiła tego. Kto wygrał?
Ktoś mi ostatnio wspominał o badaniach
przeprowadzonych w pewnej palestyńskiej szkole,
polegających na tym, że zapytano grupę ośmioletnich
dziewczynek, kim chciałyby zostać, kiedy podrosną.
Co dziesiąta odpowiedziała, że chce zostać
zamachowcem-samobójcą. Nie trzeba być izraelskim
analitykiem wojskowym, żeby zorientować się, z jakim
zagrożeniem dla bezpieczeństwa będzie się to wiązało
za jakieś 12 lat.
Połowa dziewczynek może zmienić zdanie; jakieś
10% może do nich dołączyć. Jakkolwiek by jednak
nie liczyć, dopóki nie zmieni się nastawienie, zagrożenie
nie zniknie. Łatwiej jest zmieniać postawy, niż budować
coraz wyższe mury i coraz bardziej inteligentne bomby.
Pewnie nie pochodzisz z Bliskiego Wschodu albo
ze Śródziemia. Miejscu, w którym żyjesz, pewnie nie
zagraża Hamas, talibowie, czyjeś wojska, orkowie czy
chociażby sąsiedzi. Jednak, bez względu na okoliczności,
15 lat praktyki lekarskiej nauczyło mnie, że tak naprawdę
wszyscy jesteśmy tacy sami. Wszyscy popełniamy błędy
i szukamy akceptacji.
Kiedy już uzyskasz kontrolę nad własnymi emocjami,
będziesz mógł sobie radzić z uczuciami innych. Możesz
wybrać postawę współczucia, wybaczenia czy zrozumienia.
Możesz wybrać nastawienie skierowane na obwinianie
innych, karanie ich czy potępianie. Zastanów się jednak,
jaka postawa pomoże Ci zdobyć przyjaciół; jaka postawa
sprawi, że będziesz bardziej szczęśliwy i zaczniesz odnosić
sukcesy.
W czasie wykładów i warsztatów proszę zwykle
słuchaczy, by podnieśli rękę, jeżeli nigdy nie popełnili
błędu. Nikt jeszcze nie odpowiedział na moje wezwanie.
Jestem przekonany, że rządzenie za pomocą strachu
jest mniej produktywne od okazywania zrozumienia
i zachęcania innych do poprawy. Jeżeli chcesz, by Twoi
pracownicy czy dzieci się rozwijały, raczej zaskakuj ich,
będąc dla nich dobry, niż poniżaj złym nastawieniem.
Wyznacz sobie cel.
Znajdź odpowiednie nastawienie,
pozwalające Ci go osiągnąć.
Zacznij działać, podążając za tym nastawieniem. Tom Mulholland Powyższy tekst jest fragmentem książki "Zdrowe myślenie. Jak przekuwać porażki w sukcesy i zarabiać na tym miliony"
|
Artykuły 
