|
Strona 1 z 2 Wybór odpowiedniego nastawienia ma podstawowe
znaczenie dla osiągnięcia sukcesu.
Pracowałem kiedyś w przychodni, w której panował
ogromny ruch. Czasem musiałem przyjmować po 50
pacjentów dziennie. Zdarzało się, że kiedy jechałem do
pracy, czułem się już zmęczony i myślałem tylko o tym,
jak koszmarny dzień mnie czeka. Bywało, że jednemu
pacjentowi mogłem poświęcić jedynie pięć minut
— zdecydowanie za mało, by przyłożyć się do
obowiązków. Wołałbym w tym samym czasie
przyjmować tylko 30 osób. Wtedy byłbym w stanie
porozumieć się z nimi i lepiej wykonać swoją pracę.
Mogłem stresować się tym już na dzień naprzód,
rozpowiadając wszem i wobec, że nie lubię tej pracy.
Wolałem jednak próbować cieszyć się nią tak bardzo,
jak tylko się dało, i czekając, aż szefostwo zatrudni
dodatkowego lekarza, który rozładowałby nadmiar
pracy, wykonywać obowiązki w możliwie najlepszy
sposób. Starałem się uśmiechać i nastawić na pomaganie
innym, nawet jeżeli tak niewiele czasu mogłem
poświęcić pacjentom. Skupiałem się na każdym z nich
osobna, nie myśląc o tym poprzednim i o tych, którzy
czekają w kolejce przed gabinetem.
Odpowiednie nastawienie pomogło mi przetrwać
wiele miesięcy tej katorgi. W końcu doszedłem jednak
do wniosku, że przyjmowanie tak wielu pacjentów
w ciągu jednego dnia jest ryzykowne. Ponieważ ciągle
się śpieszyłem i pracowałem pod ogromną presją, łatwo
mogłem coś przeoczyć. Pytałem na przykład pacjentów,
czy zauważyli u siebie jakieś problemy z wypróżnianiem.
Jeżeli odpowiadali: „Nie”, natychmiast przechodziłem
do następnego pytania.
To samo pytanie zadałem kiedyś pacjentowi w innej,
mniej obciążonej przychodni. Kiedy odpowiedział, że
nie, zapytałem, czy nie chodzi do toalety częściej niż
zwykle. „Szczerze mówiąc, tak” — przyznał. Po kilku
kolejnych pytaniach okazało się, że jego stolec jest
bardzo ciemny i smolisty — a tego rodzaju symptom
może wskazywać na raka jelit.
Doszedłem do wniosku, że jeżeli ma się tylko
pięć minut na pacjenta, trudno jest dotrzeć do sedna
problemu. Moim celem było świadczenie wysokiej
jakości pomocy medycznej. Aby osiągnąć ten cel,
musiałem zmienić nastawienie i sposób działania.
Po spotkaniu z zarządem przychodni postanowiłem
więc odejść z pracy, między innymi z powodu braku
poczucia bezpieczeństwa.
Kiedy pracowałem jako dyrektor medyczny dużej,
ruchliwej przychodni, zawsze wierzyłem w skuteczność
pozytywnego podejścia do pacjentów. Starałem się
wpajać lekarzom i innych członkom personelu nawyk
traktowania każdego pacjenta jak kogoś bardzo ważnego
oraz uczyć ich przyjemności z pracy. Pracując, możesz
się świetnie bawić. Przynosi to ogromną satysfakcję
i otwiera wiele nowych możliwości. Niezdrowe emocje,
nastawienie i rodzaj działania mogą zrujnować każde
miejsce pracy. Nie tylko spada wtedy wydajność,
ale i klienci zaczynają się skarżyć.
Zdrowe Myślenie wymaga ćwiczeń. Nawet po
napisaniu tej książki ciągle musiałem sobie przypominać
o tym, żeby wybierać na każdy dzień inne nastawienie,
tak by pracowało mi się przyjemnie ze wszystkimi,
nawet z chorymi.
Kiedy już wyznaczyłeś sobie cel, musisz wybrać
potrzebne do jego osiągnięcia nastawienie. Nie zawsze
będzie to sielanką. Jeżeli nie osiągasz takich rezultatów,
jakich się spodziewałeś, możesz wybrać któryś
z alternatywnych rodzajów nastawienia. Poniżej
wyszczególniłem dwa rodzaje.
Kto zawinił - albo - Nie zniechęcam się
To wszystko ich wina. -- Co mogłem zrobić inaczej?
Trudno znaleźć dobrych pracowników. --Muszę wytrenować moją ekipę.
Rynek nie jest jeszcze na to gotów. -- Muszę jeszcze popracowaćnad tym pomysłem.
Co za porażka! -- To była cenna lekcja.
Straciłem ten kontrakt. Jestem skończony! -- Mam czas, żeby dopracować szczegóły.
Jak oni śmią mnie krytykować! -- Dzięki za dobrą radę!Skąd oni o tym wiedzieli? Najwidoczniej to był dobry pomysł!
To nigdy nie zadziała! -- Może wymaga to trochęwięcej czasu?
Łatwo możesz się zorientować, która z postaw pomoże
Ci osiągnąć cel.
Codziennie zmieniamy ubrania. Dlaczego nie możemy
również zmieniać tego, jacy jesteśmy w środku?
Możemy. Jeżeli Twoje aktualne nastawienie jest
nieskuteczne, zmień je.
Zawsze mnie dziwiło, że ludzie tak długo potrafią się
upierać przy tym samym nastawieniu, nawet jeżeli nie
sprawdza się ono przez lata. Kiedy jakaś drużyna
sportowa ciągle przegrywa, czy przypadkiem nie
zmienia strategii? Czy Los Angeles Lakers, Manchester
United lub Dallas Cowboys tkwią przy tym samym
defensywnym planie, jeżeli dużą różnicą punktów
przegrali pięć meczy z rzędu? Czy upierają się przy tym
samym ofensywnym planie, jeżeli nie pozwolił im
zdobyć zbyt wielu punktów? Trener musi w tym
przypadku zmienić strategię, inaczej zaryzykuje,
że sam zostanie zmieniony.
Nie obawiaj się zmiany.
To, co spada, może się kiedyś podnieść.
Jako ludzie bywamy stworzeniami przywiązanymi
do pewnych zwyczajów. Jeżeli więc nie lubisz zmian
albo ryzyka, zaczynaj powoli. Zamiast oglądać co
wieczór ten sam sitcom, spróbuj przełączyć telewizor
na coś innego.
Obejrzyj inny program.
Wyłącz telewizor.
Zagraj w karty.
Poczytaj książkę — dzieciom albo dla własnej
przyjemności.
Wyślij wiadomy sygnał żonie lub mężowi.
Zacznij się uczyć grać na gitarze.
Napisz biznesplan.
Zapisz się do jakiejś organizacji.
Zacznij nowe studia.
Zostań prawnikiem.
Napisz książkę.
Wejdź w politykę.
Zacznij czatować w internecie.
Połóż się spać.
Pamiętaj, Twoje życie może się toczyć na 282 miliony
sposobów — wystarczy, że pomyślisz o czymś nowym,
wybierzesz inne nastawienie i dostosujesz do niego
odpowiedni rodzaj działania. To właśnie dzięki temu
życie jest takie ekscytujące. Zdarza się nam mieć taką
obsesję na punkcie jednego modelu życia, że kiedy
próbujemy coś zmienić, sprawia nam to ból. Sęk w tym,
by zmieniać sposób myślenia, nastawienie i rodzaj
działania, tak by utrzymywać się na ścieżce prowadzącej
do osiągnięcia wyznaczonych celów.
Gloria postanowiła ubiegać się o stanowisko dyrektora
generalnego międzynarodowej firmy. Do tej pory zawsze
otrzymywała pracę, o jaką się starała. Spodziewała się
więc, że zostanie dyrektorem, i oznajmiła znajomym
oraz rodzinie, że proces rekrutacji jest właściwie
formalnością. Kiedy zadzwonił telefon i powiedziano jej,
że jej wniosek o pracę został rozpatrzony negatywnie,
była załamana. Nie była w stanie wyjść z domu, nie
dzwoniła do rodziny czy znajomych, nie mogła sobie
poradzić z tym, że została odrzucona. Kiedy wreszcie
trafiła do mnie, miała za sobą długi okres gryzienia się
z odpowiedzią na pytanie, kto zawinił. Była wściekła,
czuła się odrzucona i rozczarowana. Jeżeli dodać do tego
zazdrość i poczucie winy, jasne się stanie, że mocno
ucierpiała na tym jej ówczesna praca.
Szybko zorientowaliśmy się, co napędza jej emocje.
Gloria była przekonana, że jest przegrana, bo nie dostała
wymarzonej posady. Martwiła się, że inni myślą tak samo.
Spędzała całe noce, leżąc w łóżku, gapiąc się w sufit
i próbując wymyślić jakieś wymówki, dlaczego nie
dostała pracy.
Zapytałem, jaki jest jej cel. Odpowiedziała, że chce
zostać dyrektorem dużej międzynarodowej firmy. Czy
poczucie klęski przybliża ją do osiągnięcia tego celu?
Nie! Czy z roztrząsania jej wynikło coś wartościowego?
Nie! Czy miała rację? Miałaby, gdyby kurczowo trzymała
się nastawienia, które stało się przyczyną jej porażki.
W jaki sposób Gloria mogła sobie wytłumaczyć to,
że nie dostała wymarzonej pracy?
Nie nadawała się na dyrektora.
Nie polubiono jej.
Jej pracę dostał ktoś lepszy.
Pracodawcy szukali kogoś dysponującego innym
zestawem umiejętności.
Zażądała zbyt wysokiej pensji.
Nie dysponowała odpowiednimi umiejętnościami.
Nie była jeszcze gotowa.
To nie była praca dla niej.
Musi się jeszcze wiele nauczyć.
Miała zbyt wysokie kwalifikacje.
Wszystkie te myśli krążyły jej po głowie i nie pozwalały
zasnąć.
|
Artykuły 
