Biuletyn sukcesu (archiwum)
Nasze otoczenie od najmłodszych lat programuje
nas na przeciętność.
Na bierność.
Na strach.
Na życie z miesiąca na miesiąc.
Na rezygnację z jakiejkolwiek niestandardowej
aktywności.
Zwykle w procesie wychowania zabijana jest
kreatywność dziecka (bądź grzeczna! zostaw to!
siedź spokojnie!), ciekawość świata (Ty i tak tego
nie zrozumiesz! nie przeszkadzaj, jak dorośli
rozmawiają!) i wiara we własne siły (nie uda Ci
się! do niczego się nie nadajesz! nawet prostego
zadania z matematyki nie umiesz rozwiązać!).
W szkole torturuje się uczniów lekturami, które
ich nie interesują, zabijając tym samym już na
starcie przyjemność płynącą z czytania (dziwisz
się potem, że większość Polaków w ogóle nie czyta
książek?).
Zabija się również przyjemność nauki wtłaczając w
umysły uczniów milion niepotrzebnych do niczego
informacji, które oczywiście trzeba umieć "na
jutro, na pamięć".
...stułbia płowa, chełbia modra...bitwy potopu
szwedzkiego...węglowodory alifatyczne...przemiany
izobaryczne i izotermiczne...jeziora Afryki...
Tego wszystkiego uczono mnie zanim jeszcze zdałem
maturę. Rzeczywiście, "świetnie" to wszystko
pamiętam i "wykorzystuję" tę wiedzę
codziennie... Ty pewnie też.
Trudno się dziwić, że potem ktoś, komu proponuję
przeczytanie świetnej książki wykrzywia się i
mówi, że on już książek czytać nie będzie. W
życiu.
Nic dziwnego, że ludzie nie chcą się dodatkowo,
samodzielnie uczyć i doskonalić skoro nauka
kojarzy im się z bezsensownym wkuwaniem.
Nic dziwnego, że ludzie nie chcą próbować nowych
rzeczy, jeśli przez lata karano ich za popełnianie
błędów (masz 8 złych odpowiedzi na 10 pytań!
pała!!!).
Nic dziwnego, że ludzie winią rząd i gospodarkę
za własną biedę, gdy za branie odpowiedzialności
za siebie groziła kara (to on porysował cyrklem
ławkę! to nie ja!).
Nic dziwnego, że ludzie zwlekają z rozpoczęciem
działania aż wszystkie okoliczności będą idealne,
jeśli przez lata nagradzano ich za perfekcjonizm.
Nic dziwnego, że ludzie kłamią, jeśli przez lata
karano ich za mówienie prawdy.
Nic dziwnego, że ludzie boją się pytać, jeśli
nauczyciel zamiast odpowiedzi mówił: widzisz - nie
słuchałeś! Albo: głupie pytanie!
Nic dziwnego, że ludzie wierzą, że bogaci to
wyzyskiwacze i oszuści, jeśli tak właśnie
racjonalizowali sobie własną nieporadność ich
rodzice...
Ok. Dość.
Teraz już zdajesz sobie sprawę z tego, że nasze
fantastyczne mózgi potrzebują innego, lepszego
"oprogramowania".
Wiesz również, że to wadliwe oprogramowanie,
które ma na pudełku napis "PRZECIĘTNOŚĆ"
instalowano w nas bardzo długo i tak naprawdę
zajmie trochę czasu, by pozbyć się wszystkich
zainfekowanych nim "plików", czyli naszych
przekonań, szablonów myślenia i działania.
Jak z przeciętności przeprogramować się na
wielkość? Na życie pełnią życia, spełnianie
wielkich marzeń, wykorzystywanie swojego
potencjału?
Trzeba...
Obudzić kreatywność.
Rozpalić ponownie ciekawość świata.
Zbudować wiarę we własne siły.
Rozkochać się w czytaniu dobrych książek.
Polubić popełnianie błędów i wyciąganie z nich
wniosków.
Wziąć pełną odpowiedzialność za swoje szczęście i
swój sukces.
Odważnie pytać i prosić.
Polubić szczęśliwych i bogatych, i się na nich
wzorować.
Ta lista też mogłaby ciągnąć się bez końca.
Mamy więc dużo pracy... Pracy nad sobą.
Przeprogramowywania.
Jednak obietnica przyszłości na jaką zasługujemy
i wizja przeżycia naprawdę wspaniałego życia,
sprawiają, że bardzo chcemy się przeprogramować.
Bycie naprawdę szczęśliwą osobą i wykorzystanie
własnego potencjału są tego warte.
Jestem tu z Tobą, by było Ci łatwiej na tej
drodze.
Trzymaj się ciepło,
Sebastian Schabowski
PS
Muszę tu wspomnieć, że sam miałem łatwiej niż
większość ludzi - rodzice zaprogramowali mnie na
bycie sobą, swobodne realizowanie swoich marzeń,
pomogli mi pokochać książki i w ogóle udzielili i
udzielają mi bezcennego wsparcia.
Jest również wielu innych ludzi, którzy są moimi
mentorami, wzorami, pomocnikami, promotorami itd.
W ogromnej mierze właśnie dzięki nim jestem dziś
tu, gdzie jestem. I chcę być wsparciem dla Ciebie,
bo wiem, jak cenne może być takie wsparcie. |
|
|
Prawdopodobnie chcesz mieć w swoim otoczeniu
fantastycznych ludzi. Pewnie już z wieloma takimi
masz kontakt...
Jaka jest jedna cecha, która jak magnes przyciąga
do nas właściwych ludzi?
*** Jest nią dojrzałość.
Pozwól, że wyjaśnię, o co mi chodzi...
Nie mówimy tu o dojrzałości fizycznej - chodzi o
tę psychiczną, intelektualną.
Tę dojrzałość można osiągnąć w dowolnym wieku.
Zwykle ludzie dochodzą do takiego stanu po wielu
latach prób i błędów, ale spotkałem też osoby w
wieku 14, czy 17 lat, które dojrzałością
przewyższają większość dorosłych.
Co (między innymi) składa się na dojrzałość?
Odpowiedzialność. Dojrzali nie obwiniają innych
za własne błędy, nie narzekają, wiedzą, że mają
kontrolę nad swoim życiem i że to od nich zależą
ich rezultaty.
Stabilność emocjonalna. Dojrzali nie popadają w
gniew, nie obrażają się. Wiedzą, że są
odpowiedzialni również za swoje emocje i że
niepotrzebne wytwarzanie negatywnych stanów
emocjonalnych niczemu nie służy.
Optymizm. Potrafią doceniać piękno w otaczającym
ich świecie, znajdować dobre strony różnych
sytuacji. Wiedzą, że ich najlepsze dni są dopiero
przed nimi.
Rozumienie różnych punktów widzenia. Dojrzali
potrafią użyć empatii, by zrozumieć innych ludzi,
ich punkty widzenia, przekonania itd.
Wysokie poczucie własnej wartości. Dojrzali
wiedzą, że jeśli czegoś bardzo pragną, to
prawdopodobnie są w stanie to osiągnąć. Lubią
siebie i są zadowoleni ze swojego życia.
Dlaczego dojrzałość działa jak magnes na
właściwych ludzi? Bo ci właściwi ludzie poznają,
że Ty to kolejny "swój człowiek". Poprzez
obserwacje Twoich reakcji na różne sytuacje będą w
stanie wyczuć, że macie wiele wspólnego...
Dzięki temu będzie Ci się świetnie rozmawiało,
czy też współpracowało z innymi dojrzałymi ludźmi
(a im z Tobą).
Pozdrawiam życząc Ci osiągnięcia dojrzałości, bez
względu na to, ile masz lat,
Sebastian Schabowski
|
|
| «« start « poprz. 1 2 3 4 5 6 7 8 nast. » koniec »»
| | Pozycje: 13 - 14 z 16 |
|
|
Darmowy biuletyn sukcesu 
